BB King: Legenda Bluesa z Grammy

0

Riley B. King, znany na całym świecie jako B.B. King, to postać ikoniczna, której nazwisko jest synonimem bluesa. Urodzony 16 września 1925 roku, na przestrzeni swojej ponad siedmiu dekad kariery stał się jednym z najbardziej wpływowych gitarzystów elektrycznych w historii muzyki popularnej. Na [miesiąc rok] ma 89 lat. Przez lata jego życie prywatne było skomplikowane, a artysta miał żony i dzieci. Jego największym osiągnięciem jest nie tylko mistrzostwo w grze na gitarze, ale także stworzenie niepowtarzalnego stylu, który wpłynął na niezliczone pokolenia muzyków.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na [miesiąc rok] ma 89 lat
• Żona/Mąż: Miał kilka żon (m.in. Martha Dean, Sue Carol, Veronica).
• Dzieci: Miał kilkanaście dzieci.
• Zawód: Gitarzysta bluesowy, piosenkarz, kompozytor.
• Główne osiągnięcie: Stworzenie i popularyzacja stylu gry na gitarze elektrycznej, który stał się wzorem dla bluesa i rocka, zdobycie licznych nagród Grammy, wprowadzenie do Blues Hall of Fame i Rock and Roll Hall of Fame.

Kim był B.B. King?

Riley B. King, którego świat poznał jako B.B. Kinga, przyszedł na świat 16 września 1925 roku na plantacji bawełny Bear Creek, w Berclair, w hrabstwie Leflore, w stanie Mississippi. To właśnie w tym rolniczym regionie Ameryki, naznaczonym trudami życia sharecropperów, rozpoczął się jego niezwykły życiowy i muzyczny szlak. Choć jego życie wypełnione było muzyką i podróżami, ostatnie chwile spędził w Las Vegas w stanie Nevada, gdzie zmarł 14 maja 2015 roku w wieku 89 lat. Jego śmierć zakończyła trwającą ponad siedem dekad karierę, która na zawsze wpisała go w historię muzyki amerykańskiej.

Słynny pseudonim artystyczny „B.B. King” nie pojawił się od razu. Jego geneza wiąże się z pracą w radiu WDIA w Memphis. Początkowo artysta był przedstawiany jako „Beale Street Blues Boy”, co z czasem ulegało skrótom i transformacjom, aż w końcu przyjęło formę znaną na całym świecie – „B.B.”. Tytuł „Króla Bluesa” nie był pustym sloganem; King zyskał powszechne uznanie jako jeden z najważniejszych gitarzystów elektrycznych drugiej połowy XX wieku. Jego wkład w rozwój gatunku bluesowego był tak znaczący, że często określano go nie tylko jako „Króla Bluesa”, ale także jako jednego z „Trzech Króli Gitary Bluesowej”, co podkreśla jego wyjątkową pozycję wśród muzyków bluesowych.

Rodzina i życie prywatne B.B. Kinga

Dzieciństwo Riley’a B. Kinga było naznaczone trudnościami, typowymi dla rodzin sharecropperów w tamtych czasach. Jego rodzice, Albert i Nora Ella King, również pracowali na dzierżawionej ziemi. W wieku zaledwie czterech lat, jego życie uległo znaczącej zmianie, gdy matka opuściła rodzinę dla innego mężczyzny. W tej sytuacji młody Riley trafił pod opiekę babci, która odegrała kluczową rolę w jego wychowaniu. To właśnie w tej wczesnej fazie życia kształtowały się jego wartości i determinacja, które później pozwoliły mu osiągnąć tak wiele w świecie muzyki.

W młodości, zanim jeszcze na dobre związał się z muzyką, B.B. King pracował przy odziarnianiu bawełny w Indianoli. To miasto, położone w stanie Mississippi, darzył szczególnym sentymentem i często nazywał swoim rodzinnym domem. W późniejszym okresie II wojny światowej King służył w armii Stanów Zjednoczonych. Jego służba została jednak zakończona przed czasem, ponieważ uznano go za osobę „kluczową dla gospodarki wojennej”, głównie ze względu na jego wysokie umiejętności w prowadzeniu traktora, co było wówczas cenne dla wysiłku wojennego. Ten nieoczekiwany zwrot w karierze wojskowej pozwolił mu prędzej rozpocząć ścieżkę muzyczną.

W 1946 roku, poszukując szansy na rozwój kariery muzycznej, Riley King udał się do Memphis, miasta pulsującego życiem muzycznym. Przez dziesięć miesięcy mieszkał u swojego kuzyna, Bukka White’a, który był już wówczas uznanym muzykiem bluesowym. Ta bliska relacja i możliwość obserwowania pracy i życia profesjonalnego muzyka z pewnością miały niebagatelny wpływ na kształtowanie się jego przyszłej drogi artystycznej. Pobyt u kuzyna w Memphis otworzył mu drzwi do świata bluesa, gdzie z czasem sam miał stać się jego niekwestionowanym królem.

Przez lata B.B. King miał kilka żon. Jego pierwszym małżeństwem było to z Marthą Dean w 1946 roku, które zakończyło się rozwodem po zaledwie roku. Później artysta związał się z Sue Carol, a następnie z Veroniką. Mimo burzliwego życia prywatnego, B.B. King był ojcem kilkunastu dzieci, z którymi utrzymywał kontakt.

Kariera muzyczna i zawodowa B.B. Kinga

Pierwsze kroki muzyczne B.B. King stawiał w chórze gospel, gdzie rozwijał swoje umiejętności wokalne i zmysł muzyczny. Naukę gry na gitarze pobierał od lokalnego ministra, co stanowiło fundament jego przyszłego mistrzostwa. Swoją pierwszą własną gitarę, instrument, który miał stać się jego nieodłącznym towarzyszem na scenie, kupił za 15 dolarów od swojego pracodawcy. Był to wydatek, który spłacał przez dwa miesiące z każdej swojej pensji, co świadczy o ogromnej determinacji i postanowieniu, by posiadać własny instrument.

Przełomowym momentem w jego karierze było spotkanie z T-Bone Walkerem podczas pobytu w Memphis. Usłyszenie gry Walkera na gitarze elektrycznej wywarło na młodym Kingu tak ogromne wrażenie, że postanowił za wszelką cenę zdobyć taki instrument. To właśnie ta inspiracja zdefiniowała jego późniejszy, niepowtarzalny styl, który uczynił go jednym z najbardziej rozpoznawalnych gitarzystów w historii bluesa. Jego styl gry, charakteryzujący się ekspresyjnymi frazami i vibrato, stał się wzorem dla wielu gitarzystów.

B.B. King słynął z tytanicznej etyki pracy, która przez lata stanowiła fundament jego sukcesu. Przez większość swojej kariery grał średnio ponad 200 koncertów rocznie. Rekordowy rok 1956 przyniósł mu aż 342 występy, co świadczy o jego niezrównanej energii i zaangażowaniu w przekazywanie swojej muzyki publiczności na całym świecie. Jego niezliczone live performances były dowodem jego nieustającego kontaktu z fanami i pasji do bluesa.

W 1988 roku B.B. King nawiązał współpracę z irlandzkim zespołem U2, nagrywając utwór „When Love Comes to Town” na ich album „Rattle and Hum”. To nagranie przyniosło mu rzesze nowych, młodych fanów i pozwoliło dotrzeć do szerszej publiczności, udowadniając, że jego muzyka przekracza granice pokoleń. W tym samym roku miało miejsce wydanie albumu, który stał się mostem między klasycznym bluesem a nowym pokoleniem słuchaczy.

Kolejnym ważnym momentem w jego karierze był rok 2000, kiedy to połączył siły z legendarnym Erikiem Claptonem. Wspólne nagranie albumu „Riding With the King” okazało się ogromnym sukcesem komercyjnym i artystycznym, przynosząc im prestiżową nagrodę Grammy. Ten duet, łączący mistrzów gitary, zyskał uznanie krytyków i fanów na całym świecie, stając się jednym z kamieni milowych w dyskografii obu artystów. Album ten jest często wymieniany jako przykład udanej współpracy między pokoleniami bluesowych muzyków.

Ostatni publiczny koncert B.B. Kinga odbył się 3 października 2014 roku w House of Blues w Chicago. Był to symboliczny koniec niezwykłej podróży scenicznej, która trwała przez wiele dekad i objęła tysiące koncertów. Jego występy, w tym pamiętne koncerty z udziałem Erica Claptona, na zawsze zapisały się w historii muzyki.

Oprócz działalności muzycznej, B.B. King pojawił się również na wielkim ekranie. W 1998 roku zagrał rolę lidera fikcyjnej supergrupy Louisiana Gator Boys w filmie „Blues Brothers 2000”. Był to kolejny dowód na jego wszechstronność i obecność w kulturze popularnej, wykraczającą poza samą muzykę bluesową.

Nagrody i osiągnięcia B.B. Kinga

Pozycja B.B. Kinga w panteonie muzyki amerykańskiej została oficjalnie potwierdzona licznymi wyróżnieniami. W 1980 roku został uhonorowany miejscem w Blues Hall of Fame, co stanowiło wyraz uznania dla jego kluczowego wkładu w rozwój gatunku bluesowego. Kolejnym ważnym krokiem było wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame w 1987 roku, co podkreśliło jego znaczenie dla szerszego nurtu muzyki rockowej. Te prestiżowe wyróżnienia świadczą o jego trwałym wpływie na historię muzyki popularnej.

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w jego repertuarze jest wersja „The Thrill Is Gone”. Za to właśnie nagranie, wydane w 1970 roku, B.B. King otrzymał nagrodę Grammy. Utwór ten stał się jego największym hitem i symbolem jego artystycznej drogi, ukazując jego talent wokalny i mistrzostwo w grze na gitarze. Było to pierwsze z wielu nagród Grammy, które uhonorowały jego twórczość.

Renomowany magazyn Rolling Stone wielokrotnie doceniał kunszt gitarowy B.B. Kinga. W 2011 roku sklasyfikował go na zaszczytnym 6. miejscu na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów. To prestiżowe wyróżnienie umieściło go w jednym szeregu z legendami gitary, takimi jak Jimi Hendrix czy Eric Clapton, potwierdzając jego status jako jednego z najwybitniejszych instrumentalistów w historii. Jego gra na gitarze Gibson była wzorem dla wielu pokoleń muzyków.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia B.B. Kinga:

• Wprowadzenie do Blues Hall of Fame (1980)
• Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame (1987)
• Nagroda Grammy za „The Thrill Is Gone” (1970)
• 6. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów według magazynu Rolling Stone (2011)

Filantropia i osobowość B.B. Kinga

B.B. King był nie tylko wybitnym muzykiem, ale także człowiekiem o wielkim sercu, co potwierdzają jego działania filantropijne. W grudniu 1997 roku, podczas piątego dorocznego koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie, miał miejsce wyjątkowy gest. Król Bluesa przekazał swoją słynną gitarę „Lucille” w prezencie papieżowi Janowi Pawłowi II. Ten niezwykły podarunek był wyrazem szacunku i uznania dla głowy Kościoła katolickiego, a także symbolicznym połączaniem świata muzyki z duchowością.

W 2008 roku w Indianoli, mieście darzonym przez niego szczególnym sentymentem, otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Celem powstania tej instytucji było nie tylko zachowanie i promowanie dziedzictwa artystycznego B.B. Kinga, ale także edukowanie o bogatej kulturze delty Mississippi. Muzeum to stanowi trwałe świadectwo jego związku z regionem, z którego pochodził, i jego pragnienia dzielenia się swoją historią oraz historią swojej muzyki.

Ciekawostki z życia B.B. Kinga

Historia nazwy jego kultowej gitary, „Lucille”, jest równie fascynująca, co jego muzyka. Nazwa ta wywodzi się z dramatycznego wydarzenia, które miało miejsce w miasteczku Twist w stanie Arkansas. Podczas koncertu w płonącym klubie, B.B. King z narażeniem własnego życia wybiegł z ognia, by ratować swój instrument. Okazało się, że pożar wywołali dwaj mężczyźni, którzy wszczęli bójkę o kobietę o imieniu Lucille. Od tamtej pory każda jego gitara nosiła imię „Lucille”, stając się symbolem jego poświęcenia dla muzyki i niezwykłej pasji.

B.B. King miał również okazję wystąpić w Białym Domu, co było jednym z najwyższych wyróżnień. 21 lutego 2012 roku, podczas wydarzenia „Red, White and Blues”, miał niecodzienną okazję nawiązać interakcję z ówczesnym prezydentem Barackiem Obamą. King, swoim charakterystycznym urokiem, namówił prezydenta do wspólnego zaśpiewania fragmentu utworu „Sweet Home Chicago”, co stało się niezapomnianym momentem w historii Białego Domu i świadectwem uniwersalnego języka muzyki bluesowej.

Problemy zdrowotne B.B. Kinga

Pod koniec życia B.B. Kinga jego zdrowie zaczęło wystawiać go na próby. W październiku 2014 roku, tuż po koncercie w Chicago, lekarze zdiagnozowali u niego silne odwodnienie i skrajne wyczerpanie. Te problemy zdrowotne okazały się bezpośrednią przyczyną zakończenia jego ostatniej, planowanej trasy koncertowej. Mimo podjętych starań, stan artysty nie pozwolił na dalsze występy, co stanowiło smutny, lecz nieunikniony koniec jego niezwykle aktywnej kariery scenicznej.

B.B. King, poprzez swoją niezmordowaną etykę pracy i niezrównany talent, na zawsze odcisnął swoje piętno na historii muzyki bluesowej i popularnej. Jego dziedzictwo, utrwalone w licznych nagraniach i nagrodach, wciąż inspiruje kolejne pokolenia artystów i słuchaczy na całym świecie, a jego niezapomniany styl gry na gitarze „Lucille” na zawsze pozostanie symbolem mistrzostwa bluesowego.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King